Qaranlıqlardakı işıqlar

Hər şey çox asan olacaqdı. 
Qarışmaq o qədər çətin görünürdü ki. 
Hər şey çox sadə idi. 
Sağ əlinlə sol qulağını qaşımağa çalışsan belə yenə də çözüləcəkdi. 
Bunu bu cür etsən bu olacaqmış kimi idi. Bütün iplərə sadəcə bir düyün vurulmuşdu. Bütün olacaqların sirrini bilirdin kimi idi. Qeyri-adiliklər bir sırada dayanmış, eyni boyda olan insanların arasından seçilmək kimi gəlirdi. 
Normal olmaq problem deyildi. 
Və səni burdan çıxaracaq hər şeyə gizli-gizli əl atırdın. 
Əslində bütün mübarizələr daxilində gedirdi. 
Rəngli divarların o tərəfini görmək istəyirdin. 
Qaralar da əlvan rənglərin tündləşmiş formasıdır. 
Digər rənglərdən fərqli olaraq onlar heç vaxt doğulmurlar. 
Üstünlükləri isə qaraların keçmişinin olması idi. 
Qaranlıqlardan qorxmurdun, çünki, onlar sadəcə işığın sönməsindən yaranmışdılar.
Əslində, bir sual oldu hər zaman:
Bütün inamını səfərbər etsən, arxanda dünyanın yeddi dəfə ölümdən dönmüş ən şanslı insanı dayanarsa, əlini uzatsan bir əl toxunacaqmı? 
Uçurumlardan əlinlə qalxan əl sən dərələrə yuvarlandığında sənə uzana biləcəkmi? 
Və hər zaman bu əvəz-əvəz olmaqdan çox uzaq, qarşılıqlı ola biləcəkmi? Qaranlıqların işığına inanmaq belədir. 
Az parıltıları olan, eyni zamanlarda yanıb-sönən qığılcımlara onsuzda heç vaxt toxunmurlar. 
Ən zil qaraların altında ən çox göz qamaşdıran rənglər yatır. 
Nə üçün açıq-aydın, gözlə görünən sarıları, yaşılları, maviləri seçmədin ki? Məqsəd ayın işığının günəşin işığından daha çox olduğuna inanmaq idi. -Mübarizə öz gücündən üstün olan gücləri yenməkdir, zəiflərə məğlub olsan da qalibsən. 
-Qəhrəmanlıq qaraların içərisindən çıxartmaqdır. 
-Qalibiyyət isə ordan çıxartdıqlarının geri dönməyərək, hər zaman səninlə ağ ola bilmələridir.